که جامه هر چه بود ماتمی است در خم نیل

قد خمیده به صد احتیاج داغم کرد

چه گریه ها که نفرمود ساز این زنبیل

به سرخ و زرد منازید زیر چرخ کبود

به هر خیال قناعتگر است موهومی

کشید سرمه به چشم پری ز سایه میل

هوس بضاعت موهوم ما چه عرض دهد