که شیشه ای ست به طاق تغافلت تحویل

هوس بضاعت موهوم ما چه عرض دهد

مبرهن است از اجمال ذره ها تفصیل

خبر ز دل نگرفتی کسی چه چاره کند

ادب غبار خموشی است کاروان حباب

نهفته است به ضبط نفس درای رحیل

چو شمع خیره سر فرصتیم وزین غافل