مار ازگنج چه اندوده و ماهی ز درم

راحت از عالم اسباب تغافل دارد

مژه بی دوختن چشم نیاید بر هم

فیض ایثار اگر عرض تمتع ندهد

نبرد چشم طمع سیری از اسباب جهان

رشته موج ندوزد لب گرداب به هم

طالب صحبت معنی نظران باید بود