خری رهاکن اگر بایدت شدن آدم

سخن اگر گهر است انفعال گویایی ست

خموش باش که آب گهر نگردد کم

خیال خلد تو زاهد طویله آرایی ست

بسا گزند که تریاق در بغل دارد

زبان سنگ تری خشکیش بود مرهم

مزاج خودشکن آزار کس نمی خواهد