پر به آسانی توان دادن به چوب خام خم

زین نشیمن نغمه ی شوقی به سامان کرده گیر

سایه دیوار دارد زیر و پشت بام بم

اهل دنیا را مطیع خویش کردن کار نیست

وعظ را نتوان به نیرنگ غرض بد نام کرد

این فسون بر هر که می خواهی برون دام دم

بی لب نوشین او بیدل به بزم عیش ما