از نهیبش پنجه می افکند شیر

آنکه از شمشیر او خون می چکید

گه به یک حمله سپاهی می شکست

گه به هویی قلبگاهی می درید

در بیابان نام او چون می شنید

سروران را بی سبب می کرد حبس

گردنان را بی خطر سر می برید