خرمی می خواهی از افسرده طبعیها برآ

گوش می باشد ز چشم آینه حسن کلام

گر کمالت نیست از رنج زوال آسوده باش

ایمن است از کاستن تا ماه باشد ناتمام

قدر دان بوی گل بودن نمی خواهد زکام

سوخت خلقی برامید پخته کاریها نفس

کیست تا فهمد که ماییم و همین سودای خام