عافیت خواهی قناعت کن به وضع بیکسی

پهلوی خود می خورد نقش نگین از حرص نام

گر هوایی در سرت پیچیده است از خود برآ

خانه ما آنسوی افلاک دارد پشت بام

شمع این وبرانه فانوسی ندارد غیر شام

مورث کفران نعمت هم وفور نعمت است

از طبیعت توسنی می آرد آب بی لجام