چه آشیان و چه پرواز زیر بال توام

به خود نمی رسم از فکر ناقصی که مراست

زهی هوس که در اندیشه کمال توام

خیال وحشت و آرام حیرت ست اینجا

خبر ز خویش ندارم جز اینکه روزی چند

نگاه شوق تو بودم کنون خیال توام

زمین معرفت از ریشه دویی پاک است