نگاه شوق تو بودم کنون خیال توام

خیال وحشت و آرام حیرت ست اینجا

چه آشیان و چه پرواز زیر بال توام

خبر ز خویش ندارم جز اینکه روزی چند

زمین معرفت از ریشه دویی پاک است

چرا زخویش نیایم برون نهال توام

ز شرم بیدلی خود گداختم بیدل