مطلب نایاب خویشم بسکه جویای توام

خانمان پرداز الفت را چه هستی کو عدم

هر کجا مژگان گشایم گرد صحرای توام

هیچکس آواره گرد وادی همت مباد

نقد موهوم حباب آنگه به بازار محیط

زبن بضاعت آب سازد کاش سودای توام

خواه درد آرم به شوخی خواه صاف آیم به جوش