کیست گردد مانع مطلق عنانیهای من

زبن بضاعت آب سازد کاش سودای توام

خواه درد آرم به شوخی خواه صاف آیم به جوش

همچو می از قلقل آهنگان مینای توام

موج بی پروای توفان خیز دریای توام

سجده ها دارم به ناز هستی موهوم خویش

کاین غبار سرمه جوهر گرد مینای توام