سجده ها دارم به ناز هستی موهوم خویش

همچو می از قلقل آهنگان مینای توام

کیست گردد مانع مطلق عنانیهای من

موج بی پروای توفان خیز دریای توام

کاین غبار سرمه جوهر گرد مینای توام

در محبت فرق تمییز نیاز و ناز کو

هر قدر مجنون خویشم محو لیلای توام