هر قدر مجنون خویشم محو لیلای توام

سجده ها دارم به ناز هستی موهوم خویش

کاین غبار سرمه جوهر گرد مینای توام

در محبت فرق تمییز نیاز و ناز کو

می شکافم پرده هستی تو می آیی برون

نقش نامت بسته ام یعنی معمای توام

گرمی هنگامه موج و محیط امروز نیست