عالمی بر جلوه و من بر تغافل بسته ام

بر تو تا روشن شود مضمون از خود رفتنم

نامه آهی به بال نکهت گل بسته ام

تا نفس باقیست باید بست در هر جا دلی

چون صدا سیرم برون ازکوچه زنجیر نیست

گر زگیسو برگزفتم دل به کاکل بسته ام

نیستم دلکوب این محفل چو مینای تهی