جزوی از دل دارم و شیرازه کل بسته ام

نیستم دلکوب این محفل چو مینای تهی

پیشتر از رفتن خود بار قلقل بسته ام

از گهر ضبط عنان موج دریا روشن است

دوش آزادی تحمل طاقت اسباب نیست

خفته ام بر خاک اگر بار توکل بسته ام

از هجوم ناتوانیها به رنگ آبله