لیک چون گل دستگاه پر زدن گم کرده ام

هیچکس چون من زمان فرسوده فرصت مباد

تا سراغ رنگ می پرسم چمن گم کرده ام

می شدم من هم به وحشت هم عنان رنگ و بو

روز و شب خون می خورم در پرده بیطاقتی

گفت و گوی لالم و راه دهن گم کرده ام

چون سپند از بی نواییهای من غافل مباش