خویش را در نقش پای خویشتن گم کرده ام

وحدت از یاد دویی اندوه کثرت می کند

در وطن ز اندیشه غربت وطن گم کرده ام

چون نم اشکی که از مژگان فرو ریزد به خاک

از زبان دیگران درد دلم باید شنید

کز ضعیفها چو نی راه سخن گم کرده ام

موج دریا در کنارم از تک و پویم مپرس