سیر مینایی دگر در طاق نسیان کرده ام

بی نشانی مشربی دارم که مانند نگاه

آینه در دستم و تمثال پنهان کرده ام

نقش این نه شیشه گر یادم نباشد گو مباش

با شرار کاغذ عشرت گرو تاز وفاست

هر گه از خود رفته ام سیر چراغان کرده ام

از جنون سامانی کیفیت عنقا مپرس