آنقدر پوشیده ام خود را که عریان کرده ام

با شرار کاغذ عشرت گرو تاز وفاست

هر گه از خود رفته ام سیر چراغان کرده ام

از جنون سامانی کیفیت عنقا مپرس

بر که نالد فطرت از بیداد تشویش نفس

خانه آیینه ای دارم که ویران کرده ام

ز انتظار صبح باید بر چراغم خون گریست