خانه آیینه ای دارم که ویران کرده ام

از جنون سامانی کیفیت عنقا مپرس

آنقدر پوشیده ام خود را که عریان کرده ام

بر که نالد فطرت از بیداد تشویش نفس

ز انتظار صبح باید بر چراغم خون گریست

بهر یک لب خنده چندین اشک نقصان کرده ام

در غم نایابی مطلب که جز وهمی نبود