ز انتظار صبح باید بر چراغم خون گریست

آنقدر پوشیده ام خود را که عریان کرده ام

بر که نالد فطرت از بیداد تشویش نفس

خانه آیینه ای دارم که ویران کرده ام

بهر یک لب خنده چندین اشک نقصان کرده ام

در غم نایابی مطلب که جز وهمی نبود

سوده ام دستی که همت را پشیمان کرده ام