به هستی ام غم بست و گشاد دل خون کرد

نگاه عبرتم و با گل آشنا شده ام

چو موی ریخته پا مال خار و خس تاکی

ز زندگی خجلم از سر که وا شده ام

ستمکش نفسم بند این قفا شده ام

مباش منکر بی دست و پایی ام بیدل

که رفته رفته درین دشت نقش پا شده ام