همچو آه بیدلان سطری به خون آلوده ام

ازکتاب آرزو بابی دگر نگشوده ام

موج را قرب محیط از فهم معنی دور داشت

قدردان خود نی ام از بسکه با خود بوده ام

بی دماغی نشئه اظهارم اما بسته اند