بسکه دارد پاس بیرنگی بهار هستی ام

این چه پرواز است یارب در پر نگشوده ام

گر چه قطع وادی امیدگامی هم نداشت

حسرت آگاهست از راهی که من پیموده ام

عمرها شد در لباس رنگم و ننموده ام

نیستم آگه چه دارد خلوت یکتایی اش

اینقدر دانم که آنجا هم همین من بوده ام