در غبار موی چینی چون صدا لغزیده ام

هر قدر پر می زنم پرواز محو بیخودی است

ازکجا یارب عنان رنگ گردانیده ام

تا ابد می بایدم خط بر شکست دل کشید

جز ندامت چاره درد سر اسباب نیست

صندل انشای کف دست به هم ساییده ام

محو گردد کاش از آیینه ام نقش کمال