فطرت شمع از گدازم روشن است

از که راه خانه ات پرسیده ام

حیرتم آیینه تحقیق نیست

اینقدر دانم که چیزی دیده ام

سوختن را آبرو فهمیده ام

عالم رنگست سر تا پای من

در خیالت گرد خود گردیده ام