شرم هستی از خود آگاهم نخواست

بهر خود چون گل نفس دزدیده ام

عمرها شد از خم دیوار عجز

سایه پیدا کرده ام خوابیده ام

تا شدم عریان مژه پوشیده ام

بیدل افسون کری هم عالمی است

گوشم اما حرف کس نشنیده ام