روز و شب می تازم از خوبش و عنان دزدیده ام

سایه از بی دست و پایی مرکز تشویش نیست

عافیتها در مزاج ناتوان دزدیده ام

همچو عمر از وحشت حیرت سراغ من مپرس

هستی من تا به کی باشد حجاب جلوه ات

آتشی در پنبه ، ماهی در کتان دزدیده ام

چون مه نو گر همه بر چرخ بردم داغ شد