هر نفس شوری دگر در دل قیامت می کند

قعر این سیماب گون بحرم کران دزدیده ام

هرزه خرج نقد فرصت بود دل از گفتگو

تا نفس دزدیده ام گنج روان دزدیده ام

اینقدر توفان نمی دانم چه سان دزدیده ام

وحشت من چون شرر فرصت کمین جهد نیست

دامن رنگی که دارم بر میان دزدیده ام