بیدل از افسردگیها جسمم آخر بخیه ریخت

حسن هر جا جلوه پرداز است من آیینه ام

تا کجا از خود برآیم جوهر سعیم گداخت

بر هوا بسته است تشویش نفسها زینه ام

ابر نیسانی برآمد خرقه پشمینه ام