شمع رنگ بسته در بال و پر پروانه ام

عمرها شد دست من دامان زلفی می کشد

جای آن دارد که از انگشت روید شانه ام

شوخی اش از طرز پروازم تماشا کردنی ست

چون حباب از نشئه سودای تحقیقم مپرس

بسکه می بالم به خود پر می شود پیمانه ام

عافیتها در نظر دارم ز وضع نیستی