که هر جا چشم امیدی پرید این نامه بر بستم

ز غفلت بایدم فرسنگها طی کرد در منزل

که چون شمع از ره پیچیده دستاری به سر بستم

به جیب ناله دارم حسرت دیدار طوماری

ز خاک آن کف پا بوسه ای می خواست مژگانم

سرشکی را حنایی کردم و بر چشم تر بستم

مقیم آستانش گرد خود گردیدنی دارد