مقیم آستانش گرد خود گردیدنی دارد

که هر جا چشم امیدی پرید این نامه بر بستم

ز خاک آن کف پا بوسه ای می خواست مژگانم

سرشکی را حنایی کردم و بر چشم تر بستم

شدم گرداب تا در خدمت دریا کمر بستم

به صید خلق مجهول اینقدر افسون که می خواند

گرفتم پای گاوی چند با افسار خر بستم