چو شمع تا سحر از خود به پیچ و تاب گذشتم

به هر زمین که رسیدم ز قحطسال اقامت

گریستم نفسی چند و چون سحاب گذشتم

ز دیده تا رسدم زیر پا پیام نگاهی

به مایه نفس اندوه حشر منفعلم کرد

وبال لغزشم این بود کز حساب گذشتم

عرق نماند به پیشانی از تردد حاجت