وبال لغزشم این بود کز حساب گذشتم

ز دیده تا رسدم زیر پا پیام نگاهی

چو شمع تا سحر از خود به پیچ و تاب گذشتم

به مایه نفس اندوه حشر منفعلم کرد

عرق نماند به پیشانی از تردد حاجت

جز انفعال که داند که از چه آب گذشتم

به پیریم هوس مستی از دماغ به در زد