بهانه جوی هوس بود دور گردش رنگم

به بال بلبلی آتش زدم ز باغ گذشتم

نساخت حوصله شوق با مراتب همت

ز بس بلند شد این نشئه از دماغ گذشتم

چو می ببوس لبی از سرایاغ گذشتم

نقاب راز دو عالم شکافتم به خیالت

ز صدهزار شبستان به یک چراغ گذشتم