نوای الفت این همرهان کشید به ماتم

گر این بلاست رهایی من از فراغ گذشتم

اگر به لهو و لعب بردن است گوی محبت

ز دوستی به پل بستن جناغ گذشتم

ز کاروان به دراهای بانگ زاغ گذشتم

چرا چو شمع ننازم به قدردانی الفت

که من ز آتش سوزنده هم به داغ گذشتم