دم تیغ قضا برگشت تا خون بحل گشتم

غباری بودم از آشفتگی نومید آسودن

پر افشانی عرقها کرد تا امروز گل گشتم

ستم از هیات تسلیم خوبان شرم می دارد

وبال موی پیری در نگیرد هیچ کافر را

شبم این بسکه با صبح قیامت متصل گشتم

حیا ضبط عنان آتش یاقوت من دارد