هیهات گر از طاق دل آرای تو افتم

خورشید گریبان خیالات ندارد

کو لفظ که در فکر معمای تو افتم

پروای خم ابروی ناز فلکم نیست

چون سیل درین دشت و درم نیست تسلی

یا رب روم از خویش به درباب تو افتم

بیدل به ره عشق تلاشت خجلم کرد