چون سیل درین دشت و درم نیست تسلی

کو لفظ که در فکر معمای تو افتم

پروای خم ابروی ناز فلکم نیست

هیهات گر از طاق دل آرای تو افتم

یا رب روم از خویش به درباب تو افتم

بیدل به ره عشق تلاشت خجلم کرد

پیش آ قدمی چند که در پای تو افتم