نیفتادم به غربت هر قدر دور از وطن رفتم

ز باغ امتیاز آیینه گل چیدن نمی داند

تحیر خلوت آرا بود اگر در انجمن رفتم

زدل بیرون نجستم چون خیال از آسمان تازی

تحیر شد دلیلم در سواد دشت آگاهی

همان تار نگاهم جاده بود آنجا که من رفتم

ز بس وحشت کمین الفت اسباب امکانم