در ره دوست همان چون نگه بازپسین

زین چمن بر اثر چشم پریدن رفتم

نارسایی چه کندگر نه به غفلت سازد

خواب پا داشتم افسانه شنیدن رفتم

اشک گل کردم و گامی به چکیدن رفتم

چون حباب آینه ام هیچ نیاورد به عرض

چشم واکردم و در فکر ندیدن رفتم