یک دوگل بر اثر سینه دریدن رفتم

چون حباب آینه ام هیچ نیاورد به عرض

چشم واکردم و در فکر ندیدن رفتم

بیرخت حاصل سیر چمنم خنده نبود

ناله جسته ام از فکر سراغم بگذر

تاکشیدم نفس آن سوی رمیدن رفتم

موج گوهر به صدف راز خموشان می گفت