گذشت از آسمان چون صبح گرد وحشتم اما

ز خود چون صفر اگر می کاستم افزوده می گفتم

خرابات حضورم گردش چشم که بود امشب

که من از هر چه می گفتم قدح پیموده می گفتم

هنوز افسانه بال قفس فرسوده می گفتم

ندامت هم نبود از چاره کاران سیهکاری

عبث با اشک درد دامن آلوده می گفتم