ندامت هم نبود از چاره کاران سیهکاری

که من از هر چه می گفتم قدح پیموده می گفتم

گذشت از آسمان چون صبح گرد وحشتم اما

هنوز افسانه بال قفس فرسوده می گفتم

عبث با اشک درد دامن آلوده می گفتم

جنون کرد وگریبانها درید از بند بند من

دو روزی بیش ازین حرفی که لب نگشوده می گفتم