عبث با اشک درد دامن آلوده می گفتم

گذشت از آسمان چون صبح گرد وحشتم اما

هنوز افسانه بال قفس فرسوده می گفتم

ندامت هم نبود از چاره کاران سیهکاری

جنون کرد وگریبانها درید از بند بند من

دو روزی بیش ازین حرفی که لب نگشوده می گفتم

ز غیرت فرصت ذوق طلب دامن کشید از من