نواهای سپند من عبث داغ تپیدن شد

دو روزی بیش ازین حرفی که لب نگشوده می گفتم

ز غیرت فرصت ذوق طلب دامن کشید از من

به جرم آن که حرف دست برهم سوده می گفتم

به حیرت گر نفس می سوختم آسوده می گفتم

گه از وحدت نفس راندم ، گه ازکثرت جنون خواندم

شنیدن داشت هذیانی که من نغنوده می گفتم