آن ناله ام که گر همه خاکم دهی به باد

چون شمع می روم ز خود و شعله قامتم

گرد ره خرام که دارم ، قیامتم

کهسار می خورد قسم استقامتم

تسلیم خوی از غم آفات رستن است

افکنده نیستی به جهان سلامتم