تسلیم خوی از غم آفات رستن است

گرد ره خرام که دارم ، قیامتم

آن ناله ام که گر همه خاکم دهی به باد

کهسار می خورد قسم استقامتم

افکنده نیستی به جهان سلامتم

مینا طبیعتم حذر از انفعال من

هرگاه آب می شوم آتش علامتم